Duiken in de leerkuil

Column

Terug naar ovezicht

Het afgelopen anderhalf jaar staat mijn leven in het teken van de verkorte deeltijd pabo. Een achtbaan van lessen, stages, deadlines en vooral veel groeimomenten.

Daar ontdekte ik dat ik niet alleen in nette kleding harkpoppetjes zat te tekenen, maar kinderen in groep 1/2 ook leerde om taken af te ronden die ze niet zelf kiezen. Juist die vaardigheid is belangrijk voor hun verdere ontwikkeling.

Mijn praktijkbegeleider gooide me zonder aarzelen in het diepe. Ze gaf ruimte aan mijn ideeën en liet me ervaren wat wel en niet werkte. Dat leverde waardevolle inzichten op. Zoals die keer dat ik enthousiast met de klas takken uit het bos haalde om ze te sorteren op grootte. Educatief verantwoord, dacht ik. Tot er een hele stoet krioelende beestjes tevoorschijn kwam. Kinderen klommen op stoelen of gingen juist fanatiek op jacht. Mijn zorgvuldig bedachte lesplan verdween volledig naar de achtergrond. De les? Soms leer je meer van wat misgaat dan van wat lukt.

Van een andere begeleider leerde ik hoe belangrijk consequent reageren is op gedrag. Eenvoudig in theorie, uitdagend in de praktijk. Het vraagt om rust en standvastigheid, juist op momenten dat emoties oplopen. Door kalm te blijven, blijft de verbinding met kinderen intact.

Momenteel heb ik een praktijkbegeleider die de groep als een geoliede machine in een circuit laat werken. Dit creëert ruimte om de dingen te doen die leren juist zo leuk maken. Zo stond ik tijdens het Eid al-Fitr met de kinderen appeltaarten te maken. Deze combinatie van organisatie en creatieve vrijheid is iets wat ik absoluut meeneem.

Van iedere praktijkbegeleider neem ik iets mee in mijn rugzak als aankomend leerkracht. Maar ik weet ook dat als ik straks zelfstandig voor de klas sta nog veel zal leren. De leerkuil is nooit echt klaar.

Pamela Hemmekam
Stagiaire zij-instroomtraject
De Vaart

Andere verhalen